Copy. Paste.

Alguna vez te dije que me quedaba para siempre
y lo pensé aunque ahora quizás no te lo parezca
pero no hablaba por hablar, era el momento y el lugar
y esta pena que siento ahora lo sé
que no me dejará igual


Porque hoy es la última vez que hablo contigo
hoy es la última vez y no puedo explicar este final


No creas lo que te digo ahora, hablo así porque me duele
cree en mis ojos que alguna vez cuando nos mirabamos
pero lo dejamos pasar, perdimos la oportunidad


Porque hoy es la última vez que hablo contigo
hoy es la última vez y no puedo explicar este final
hoy es la última vez que hablo contigo
hoy es la última vez y no puedo explicar este final hoy es la última vez que hablo contigo
hoy es la última vez y no puedo explicar este final
hoy es la última vez que hablo contigo


Por tontos y por pensar que todo lo podriamos arreglar

My name is gone.

Sitting on a bench, listening to strange noises around my body, teardrops running down my cheek. Woosh! People passing me by, flying with invisible wings, carrying bags and worrying about what the day might bring. I held your hand. I held it for so long and it somehow seems I must let it go now. Not that I want to, oh no. If I could, I would hold it for the rest of my days. Our time has passed, 'we' are history, we were history a long time ago and yet I could not face the truth. Now the truth cought me unprepared. The sun is setting, yellow light is warming up my cold hands, september is getting closer and I'm avoiding all those places we went to. I may see you there and everything will look like it's back to normal. It's always back to normal. Whoever and wherever would I be.

70ti post.

Posvečen nikomur in vsem. Ne da se mi tarnati, ker nimam čez kaj. Nočem 'odštevati časa' do mature, ker me to blazno nervira. Ne bom kritizirala vremena, ker je preprosto lepo, toplo, sončno. Ne pogrešam ničesar, čeprav pogrešam vse. Ne bom jokala, ker nimam robčkov. In ne bom se smejala, ker je vsaka šala primitivna, moja krivulja pa potrebuje univerzalnost, nekaj novega, spontanega, smeh iz srca in še več. 70ti post. Ja, precej jih je že za mano. Precej naučenega, izkustev tisoč in eno, izpolnjenih sanj, potlačenih in zavrženih hrepenenj, padcev in vzponov ... Tu sem, še vedno, pišem sama sebi in tistim, ki dejansko berejo ta blog.
Kako sem sploh začela? Bila sem majhna in neumna, predvsem pa polna čudne energije, ki me je navdala v ljubkih letih osnovne šole. Ljubkih v sarkastičnem pomenu, tam se je namreč dogajala cela vrsta stvari, ki me vsakokrat, kadar ga imam malo v riti, vržejo iz tira. Ob teh besedah bi vsak pomislil: 'Pa kaj za vraga se je tam zgodilo?' Ja, folk, jako ste predvidljivi, zato ne bom kvarila čarovnije bloga z izdajanjem svojih najmračnejših skrivnosti. Muahahahaha! :) Skratka, osnovni šoli sem obrnila hrbet in skočila med klopi škofjeloške gimnazije, kjer so se bivša čustva sprostila v vsej meri, poleg tega pa sem v 'dar' prejela novo dozo, ki je spremenila moj pogled na svet in na vse, kar leze in gre na njem. Pa je nastal blog. Zakompliciran kot sem zakomplicirana sama, a najizobraženejšim psihologom še kako jasen. Ja, taka sem. 18. 8. 2008, imamo že 4 olimpijske medalje - plavanje, judo, strelstvo, met kladiva. Sledi svojim sanjam, da boš dosegel svoj Olimp. Jaz ga dosegam. 70ti post torej.

I don't know you and I don't want to,
till the moment your eyes open
and you know.